Door een renovatie gaan (11)

Gerry Velema
folder_openMens
visibility0 share0
09 Nov 2018

Wachten en verwachten

We zitten in de elfde week, sinds de bouwvak-vakantie voorbij is en we ons voorhuis leeg hebben overgedragen aan de herbouwers van ons huis. We hebben een sloopfase gehad, we hebben tegenslagen gehad, we hebben de eerste opbouwfase gehad en we maken kennis met het lange wachten! De bouw vraagt om veel souplesse en geduld, want alles gaat lang duren. Deze week opnieuw drie weken uitstel van onze einddatum. Niet omdat er zoveel gebeurd, maar omdat er te weinig gebeurd. We wachten op de afbouwers!  

Ik merk dat deze situatie iets met me doet: Hoe langer we in deze sfeer zitten van 'gaat het morgen gebeuren? Komen ze deze week nog wel?', hoe meer mijn focus wegdrijf van het einddoel van deze renovatie. De dag dat we terug verhuizen en het huis weer van ons is. O ja, voor de derde keer die einddatum zien verschuiven, nu weer met drie weken, dat hakt er wel even in.  

Wachten. Door het lange wachten bijna uit het oog verliezen waar we mee bezig zijn. Dat kan in het geloofsleven ook snel gebeuren, zeker als je lang moet wachten en uitzien naar bijstand van God. Waar blijft Hij toch? Wanneer komt God verandering brengen in mijn situatie? Hoelang nog Heer? Natuurlijk horen we wekelijks dat er aan gewerkt wordt, dat er binnenkort iets te gebeuren staat, maar het lange wachten, de teleurstelling dat het vandaag niet gebeurt, het breekt ons op. 

Judith Herzberg heeft deze regel geschreven: 

Het duurt altijd langer dan je denkt, ook als je denkt: het zal wel langer duren dan ik denk, dan duurt het nog langer. 

De mensen in de bijbelse verhalen weten er van. Hoelang moesten zij niet wachten en blijven uitzien naar hetgeen God hen beloofd had. Abraham en Sara en hun beloofde zoon, Jozef, die zo'n lange omzwerving en bittere tijden moest doormaken, voor de droom uitkwam, David, gezalfd, maar jaren vervolgd door Saul. En het bijzondere van David vind ik toch wel dat hij niet het zwaard op nam om zelf Saul uit de weg te ruimen. Wat een geduld en geloof moet je dan hebben in het plan van je Meester.  

Geduld en heel lang wachten, die vierhonderd jaar na Maleachi uit het Oude testament. Dat laatste opgeschreven spreken van de profeten over Gods redding en de komst van Jezus, de Messias. Vierhonderd jaar blijft het stil! Generaties hebben uitgezien en volgehouden in wachtstand. Hoe hebben ze dat gedaan? Wij worden al ongeduldig als we morgen niet Gods reddende hand ervaren. Wat is toch de kracht geweest van de mensen in de bijbel die bleven uitzien naar Gods redding die beloofd en dus door hen verwacht werd? 

De bouwers lieten de oude meterkast voor wat het was. Het werd gewoon niet in hun werk meegekomen. Hoewel de hele vloer en fundament van het huis werd aangepakt, bleef het halve vloertje in de meterkast onaangeroerd. Noch tijdens de sloop, noch toen het schuimbeton kwam, noch toen de afdekvloer gelegd werd. 

Ik begreep maar niet waarom dat kleine vloertje in de kast niet even werd meegenomen. Het leek daarbinnen gewoon nergens op. En het was voor hun immers maar zo'n kleine moeite om dat even mee te nemen. Daar zal ik wel een 'vrouw' voor zijn om zo te denken. Eerst denk je nog dat ze het vast nog wel doen, maar toen ook het laatste stukje cementvloer in de hal, precies naast de meterkast was gelegd, was het nog niet aangeraakt.

Toen de mannen weer huiswaarts waren, zag ik alle ingrediĆ«nten die nodig zijn om een beetje zandcement te maken klaar liggen om weggegooid te worden. Dat maakte iets in me wakker. Weggooien? Ik zou zelf een poging wagen. Waarom niet? Zelfs de bak waar het cement in gemaakt wordt, stond er nog.   

Geloof me, dit alles daagde me uit om in actie te komen. Om iets te doen dat ik nog nooit eerder had gedaan. En welke vrouw gaat nu zelf cement maken op haar gevoel, alsof ze een taart aan het maken is of brooddeeg. Ik heb het gedaan! Aan de slag, op mijn gevoel. 


Toen het 'cement-deeg' me stevig genoeg leek, heb ik het cement  op de vloer in de meterkast geschept. Eerst het grote gat volgestopt en toen de rest gevuld. Als laatste heb ik met een spatel, zoals je ook een laag slagroom mooi glad strijkt op de taart, dit vloertje mooi glad gestreken. Het kwam er prachtig in te liggen. 

Ten slotte, met een lach en zeer voldaan, heb ik mijn initialen er in gezet. FCG '18. Voila! 

Weet je, dat kleine vloertje vertelt mij nu iets over wat ik moet doen als ik lang moet wachten, als dagen anders gaan dan ik denk. Als ik weer iets moet incasseren, verwachtingen bijstellen, dan kan ik hier even gaan kijken. Want wachten op God is zeker geen lethargisch niets doen! Zeker geen slachtoffer-houding. Zeker niet wegzakken in negativiteit, maar kijken: wat kan ik doen. Welke stap kan ik vandaag zetten om mezelf bij de les te houden: Ja, ik zit in ene herstelfase, in een renovatie periode van mijn ziel, geest en lichaam. Ik verwacht God in mijn leven.

Wat zou ik vandaag kunnen doen om die verwachting te koesteren als een kostbaar feit van geloof? Welke kleine stap zou ik vandaag kunnen zetten, die vooral aan mijzelf getuigt: Gerry, je bent nog steeds uitziend naar de dag die gaat komen. En dit heb ik vandaag gedaan om die dag dichterbij te brengen. Drijf niet weg van de verwachting als je lang moet wachten, maar draag bij aan je verwachting. 

Als je dat doet, soms voor het aller eerst in je leven, vergeet niet je initialen er dan met grote blijdschap bij te zetten. En, dank God voor kracht voor vandaag. Zo houd je blijde hoop voor de toekomst beter vast! Dat geloof ik, liefs, 

Gerry 



Bekijk ook eens een bemoediging

311 Sterven in Jezus
23-06-2017 visibility1029 share33
Veertig dagen in de bijbel
13-02-2016 visibility336 share7
Moet Ik zelf met je meegaan?
08-05-2015 visibility1266 share9
Ik betaal voor jou
13-07-2012 visibility252 share3
foto Kaartenset Mix

€ 2,00

Kaartenset Mix
Kaartenset

Kaartenset Mix

God sprak wonderlijk tijdens het tandenpoetsen

07 Dec 2018

God sprak een goed woord tegen Martin Koornstra, op een 'alledaags zomaar moment'... tijdens het tandenpoetsen!