Help! Wat gebeurt er toch?

Gerry Velema
folder_openSamenleving
visibility0 share185
10 Jan 2019

Zalig zijn zij die vervolgd worden om der gerechtigheid wil... Zalig ben je, wanneer de mensen je smaden, vervolgen en liegende allerlei kwaad van je spreken... (Naar Mattheüs 5: 10)

Een woord van Jezus tijdens de bergrede. Jarenlang leek het nauwelijks relevant in ons land, maar als je hebt opgelet deze week, dan heb je kunnen zien hoevaak er gelogen is op het nieuws en in de media over godvrezende mensen die ik niet persoonlijk ken, maar die wel op mijn voorbede mochten rekenen.

Dat weet je misschien ook hoeveel smaad een man als Kees Van der Staaij over zich heen heeft gekregen, of die groep behoudende dominees. Sommigen van hen kunnen een proces verbaal tegemoet zien of misschien hun baan verliezen, zoals die hoogleraar aan de VU. Of ze moeten zich tegenover een rechter verantwoorden, of ze zijn niet meer welkom om te komen preken. Want dit "erge" hebben ze gedaan: ze hebben iets gezegd dat ze nooit hadden mogen zeggen. Ze hebben iets gevonden, dat ze niet mogen vinden en ze geloven en belijden iets, dat ze niet (meer) mogen belijden.  

De Nashville verklaring leek voor mij uit de lucht te komen vallen, maar daarmee is niet gezegd dat deze verklaring ook afkomstig is van God in de hemel. Toen er echter meteen zoveel agressie en strijd losbarstte, dacht ik: Wat gebeurt hier?  "Een koninkrijk dat zo verdeeld is, kan niet standhouden." De kerk is zwaar aangeschoten door actie en evenzeer door reactie! Jezus: "Ik wil dat jullie één zijn, zoals Wij één zijn."

Ten strijde!
Als eersten hoorde ik de voorman van Denk, bewindsvrouw van D66, heel veel sociale media, bijna alle journalisten mengden zich hierin, vertegenwoordigers van het COC en LGBT. En zij aan zij met dezen, trokken ook christenen mee op, vertegenwoordigers van allerlei kerken en veel christenen op persoonlijke titel. Het gonsde in de media en op sociale media met het afstand nemen van de Nashville verklaring. Ze spraken allerlei verdachtmakingen bijna klakkeloos na. Broeders en zusters reikten de spijkers aan om over de Nashville verklaring het woord 'anti-homo-pamflet' en 'onbarmhartig', 'liefdeloos', 'pastoraal onaanvaardbaar' te nagelen.
De dominees zouden vol zitten met stoerdoenerij en homo-haat. Ze zouden willen dat homo's terug in de kast gingen. Kerken hesen demonstratief regenboogvlaggen, christenen plaatsten hun steunbetuiging met homoseksuelen door kleurrijke handen op Facebook te plaatsen. 'Ik sta naast je!' werd een actie om tegengeluid te geven: "op mij kun je rekenen lieve homoseksuele broer of zus, ik doe niet mee aan die lelijke veroordeling van de Nashville verklaring... " En tegelijkertijd - dat viel me op - klonk er bijna nergens enig begrip voor die mannen die gedacht hebben God een dienst te bewijzen en op te komen voor grondwaarden van het christelijk geloof.  

Wat stonden wij / staan wij als kerk van Christus, te kijk.
Het was zelfs zo opvallend deze eenzijdig in de media, dat twee jonge lokale journalisten in Katwijk tegen elkaar zeiden: We horen alleen maar tegenstanders, alleen maar mensen die oneens zijn! 'Ik wil ook wel eens een voorstander aan het woord laten.'  Dat is toch zuivere journalistiek? En dan zonder al die suggestieve vragen, pressie of uitlokkingstactieken die de huidige media toepast. Ze zochten een ondertekenaar op, ds. Van den Ouden. (Dit bijzonder interview zelf zien? Klik op: gesprek ds. den Ouden

Of een reactie van Ephimenco in Trouw (zaterdag 12 januari) naar aanleiding van een actie bij het homomonument waar de Burgermoeder Femke Halsema sprak om haar tegenreactie te geven. Ephimenco schrijft dat er in Amsterdam welgeteld 687 mensen op de SGP hebben gestemd. Zouden die SGP stemmers daar in Amsterdam, nou zo'n bedreiging zijn voor de waarschijnlijk veel grotere aantallen homoseksuelen? Of is er meer aan de hand? Of gaat het om toch iets anders?  

Niets nieuws onder de zon! 
Je kunt de Nashville verklaring traditioneel of ouderwets of uit de tijd kunt noemen, maar één ding: dit is geen 'proefballonnetje'. De grondgedachte waarop deze verklaring stoelt komt niet alleen uit Gods Woord, maar hier zijn we mee opgevoed. Ook onze ouders en grootouders en voorouders. Dit is een gedachte waar we al eeuwenlang  mee onderweg zijn als christenen. Niet om vervolgens te zeggen, dus kun je het niet meer bijstellen... maar heb wel begrip voor mensen die denken wat jij misschien ooit ook hebt gedacht. Dat is volgens mij een fundamenteel onderdeel van de liefde en van elkaar verdragen! Tot deze twee worden christenen opgeroepen, vooral wat de onderlinge band betreft! 

Ik denk dat de Nashville verklaring helemaal niet een boodschap is aan homoseksuelen, zelfs niet aan de samenleving. Het is een intern stuk van een deel van de christelijke gemeenschap aan een ander deel van het lichaam van Christus. Het is - in mijn ogen - bedoeld om als kerk van Jezus Christus na te denken over waar wij staan. Dat verraadt de vraag aan het begin van de tekst, die zegt: 'Zal de kerk van Jezus Christus haar bijbelse overtuiging, duidelijkheid en moed verliezen en opgaan in de tijdgeest?' 

En wij leven in een bijzondere tijd, zeker als het gaat om de wereld en de ethiek in deze wereld die buiten God zelf 'uitgevonden' wordt.

Jarenlang is er niet of nauwelijks gesproken binnen de kerk over seksualiteit. Toen de kerk te maken kreeg met een groeiende mate van ontremmingen in de seksualiteit (na de seksuele revolutie) moest er wel gesproken worden. Het bleven veelal mannen die vanaf de kansel het woord voerden over dat tere onderwerp, seksualiteit. Ik denk dat dit eenzijdig is geweest, mannen hadden een sturende kracht in handen. Tegelijkertijd was er door alle eeuwen heen wel die sterke Bijbelse leidraad. Telkens klonken de begrippen, ijkpunten door de tijd heen, die je ook in deze verklaring weer hoort: Trouw en liefde zijn de twee belangrijkste pijlers voor een duurzame liefdes-relatie. Hierbij een sterke andere grondregel, die elders in Gods Woord ons vragen blijft geven: monogamie van één man en één vrouw. 

Natuurlijk zijn er fouten gemaakt, we zijn immers niet volmaakt, zeker niet als lichaam van Christus. Er is veel waarover we ons oprecht kunnen schamen, maar er is ook nog veel om dieper over na te denken en met elkaar , als christenen, over in gesprek te blijven.

Ik denk dat de primaire vraag niet is of we wel welkom zijn in de kerk, ongeacht onze seksuele geaardheid, maar vooral wat we komen doen in die kerk? Waar gaan we voor als we Christus leren kennen en Hem willen volgen? We hebben het wel niet lid mogen worden van een gezelligheidsclubje, maar of je bereid bent je leven te geven voor de zaak van Jezus in onze dagen. Dit kán de wereld onmogelijk voor ons beantwoorden. De Nashville verklaring moet intern beantwoord worden, door jou en door mij: waar sta je in dit verhaal en is het erg als je het niet goed weet. 

Ik neem je mee naar mijn moeder. Ze is een oude vrouw van 90 jaar, diep gelovig en hartelijk bevriend met twee mannen die al jarenlang een stel vormen. Ze komen niet bij haar in de kerk, want ze gaan niet naar een kerk, maar ze komen wel bij mijn moeder en de vriendschap duurt al meer dan 20 jaar. Het begon met het gepest van deze twee mannen, pal tegenover het huis van mijn ouders. Mijn vader en moeder namen het voor de mannen op. Mijn vader, een oud politieman, greep een keer eigenhandig een pester van vijftien in zijn kraag. Het effect was helaas kort merkbaar,  het pesten begon toch opnieuw. De mannen verhuisden, mijn vader stierf, mijn moeder verhuisde naar een mooie flat. Daar zochten deze twee vrienden mijn moeder weer op. Ze bleven contact houden. 

Mijn moeder houdt zielsveel van haar Heer, haar Verlosser, de Hemelse Vader die zo goed voor haar zorgt, ook nu ze oud is geworden. Maar ze houdt ook zielsveel van mensen. Ze houdt ook van deze twee mannen. Ze heeft iets met hen. Ik was eens getuige hoe ze elkaar op straat begroeten, na elkaar een lange tijd niet gezien te hebben. Mijn moesje werd aan twee kanten omhelsd en zij hield op haar beurt die beide mannen zo goed als mogelijk was, vast. Alsof ze de favoriete moeder van hen was, en misschien was ze dat ook wel voor hen, zo moederlijk! 

De theologische, ethische en maatschappelijke discussies over homoseksualiteit gaan haar boven de pet, maar het gaat niet langs haar hart. Ze heeft me al zo vaak op haar eigen felle manier uitgedaagd om haar groot gelijk te geven, als ze mij weer eens haar standpunt voorhield. Het komt  praktisch gezien bijna letterlijk overeen met de Nashville verklaring: 'Gerry, bij ons in de gemeente zijn homo's welkom. Hartelijke welkom. Echt, God houdt van homo's. Hij heeft ze even lief als ieder ander. God heeft nu eenmaal zondaren lief, maar de zonde zelf..., die haat de Heer. Dat vertelt de bijbel ons. Jezus kwam juist voor zieken en voor zondaren... om hen een nieuw leven te geven, maar na onze bekering, dan zouden wij uit liefde tot de Heer, ook de zonde moeten gaan haten, net zoals Hij dat doet. Natuurlijk kun je nog wel eens struikelen, meer dan eens, dat weet de Heer ook. Hij is genadig immers, maar toch. Naast vergeving en ontferming is er ook die opdracht: Ga heen en zondig niet meer... 

Tja... mam, wat moet ik daar nu op zeggen? God haat de zonden, dat ben ik met je eens. Maar is homoseksualiteit zonde? Of was het vroeger zonde en nu niet meer, of is het sóms een zonde en sóms een gruwel, maar niet in alle situaties? Eigenlijk zoals ook niet elke heteroseksualiteit per definitie goed en aangenaam is, maar ook hierbij laat het sóms gruwelen zien zijn en kan het ook zo zondig zijn als wat.

Hoe weten we nu wat God zonde vindt? Als iets vroeger zonde was, kan dat door de jaren heen dan veranderen? En is het nodig dat wij elkaar vertellen wat zonde is? Moet daar over gepreekt worden, of gesproken of misschien wel gediscussieerd worden? Of is de zonde als zonde leren kennen, een taak van de heilige Geest? Maar ja, hoe krijg je dam dat onderscheid, als je Gods Geest nauwelijks kent? Of als je geleerd wordt hoe dit soort leerprocessen in de praktijk gaan? Hoe overwinnen we de zonde? Niet die van je naaste, maar die van jezelf?   

Hier over nadenkend, kwam ik uit bij het geweten dat in iedere ziel is gelegd. Gods Geest werkt samen met het menselijke geweten. Daar zal Hij aan onze bijna verstokte harten bekend maken wat de wil van God is: heilig leven, rein leven en een leven in overeenstemming met Gods hart. Het geweten speelt hierin een belangrijke rol. Geweten is een samen weten van Gods Geest én onze geest. Gezamenlijk weten, ge-weten! Dit is erg belangrijk voor alle christenen: Weet goed met wie of Wie je iets sámen weet! 

Ja, het is aan ons, ieder mens dus, homo of hetero of welke achtergrond je ook meeneemt, een zaak van strijd voeren tegen ons eigen idee over wat betamelijk is en wat niet. Dat zal soms ons in diep conflict brengen met onszelf.
Volgelingen van Jezus worden geroepen om te leren gehoorzaam te zijn aan God. De heilige Geest is onze Leermeester die ons uitlegt waarom iets wel of niet zonde is. We hoeven dit niet voor een ander het te weten, maar wel voor jezelf. Leef in de overtuiging van een goed geweten!
Dan zegt Gods Woord dit nog en ook dit geldt voor iedereen ongeacht wat inbrengt en meeneemt in je relatie met God: als je nooit de stem van deze Leermeester hoort, nooit door Hem terechtgezet wordt en opgevoed, dan moet je je afvragen of je in Gods ogen wel een zoon of dochter van Hem bent. Ieder mens, ieder kind van God, heeft hemelse opvoeding nodig! (naar Hebr. 12: 8) 

99 schapen en Jezus zocht die ene... 
Trouwens, even over zonden gesproken? Zou het geen zonden zijn om zo openlijk je geloofsgenoten af te vallen? Hoeveel gelovigen hebben nu  gemeend publiekelijk de zijde van de homoseksuele medemens te kiezen en met dit gebaar wilden ze openlijk niet gerekend worden tot die vreselijke ouderwetse broeders van de Nashville verklaring. Dit deden velen, terwijl ze zagen dat bijna heel Nederland massaal over hen heen denderde. Ze werden van alle kanten belaagd en toen toch nog maar een duit in het zakje stenen doen waarmee ze bekogeld werden. Dit vond ik het zwaarste van deze afgelopen week: dat christenen zo bewust en massaal mee deden met het ageren tegen hun eigen geestelijke familie. Ik heb nog gedacht aan de 99 schapen, die Jezus achter liet om dat ene verloren schaap te redden. Was dit het soms geweest? Wilden ze zo graag verlorenen zoeken, zoals Jezus zijn kudde even alleen liet op die verloren schaap te zoeken. Helaas, dit beeld liep mank en een ander beeld nam het over en liet me huilen: ik zag het lichaam van Jezus scheuren en het scheurde nogmaals... 

Toen schreef ik op Facebook: Als we op deze manier het lichaam van Christus zijn, dan hebben we geen vijand nodig, want we maken elkaar af. 

Los van onze wortels:
Later in de week kwam er nog een ander beeld. Ik zag een grote, oude boom, waarvan een stuk van de boom losscheurde van de rest van de stam, maar daarmee ook van de wortels. Ik wist dat dit het einde zou worden voor dat afgescheurde stuk. Niemand leeft lang zonder wortels. Daarom is het gebod ook: eer je vader en je moeder ópdat je een lang leven zult hebben. Wees geworteld.  

We leven in een sterk veranderende maatschappij. Onze uitdagingen zijn heel anders dan die van onze ouders of voorouders. Maar vergis je niet lieve broer of zus: wie smadelijk oordeelt over deze mannen met hun verklaring,  veroordeelt tegelijkertijd ook zijn of haar ouders die waarschijnlijk net zo gedacht hebben, ook je grootouders of andere gelovige voorouders. Je trekt je los van hen, van de wortels die je gedragen hebben en voorgebracht hebben. Het zal niet het leven uit die wortels roven, maar de losgetrokken tak gaat het leven verliezen. Stel je de vraag of je hier niet op terug moet komen? Spreek er met de Heer over, want het is te ernstig.  

Terug naar mijn moeder.
W
at ik ook dacht, hoe ik ook twijfelde over haar opvatting, ik kon en ik kan niet anders dan getuigen dat ze oprecht van haar homoseksuele buurmannen houdt. En zij houden op haar beurt ook oprecht van haar. Ik zie mijn moeder bezig voor ze: ze heeft hen lief, ze bidt voor hen, ze praat met God over hen. Ze wilde de laatste keer dat ze bij haar waren, die twee manen zo graag Gods zegen meegeven, maar hoe moest ze dat doen? Hoe zouden ze dat vinden? Ze wilde het beslist niet opdringen. God maakte het op zeer creatieve manier mogelijk... Bij de uitgang, bij de deur, op het laatste moment, kreeg mama de kans de mannen Gods zegende liefde mee te geven. Ze gingen ontroerd naar huis, gezegend met oprechte warmte van een oude vrouw die hen, maar ook haar Heer zo ontzettend lief had.

Nee, mijn moeder heeft geen antwoord op mijn vragen, maar ze geeft mij wel een voorbeeld! 

Het is net of ze mij iets voorhoudt als: er is een tijd dat je zwijgt over of iets zonde is of niet. Er is een tijd om eerst te doen wat Jezus deed: omarmen, liefhebben, die ander vertrouwd maken met de geborgenheid die we allemaal mogen vinden (als zondaren) in de reddende liefde van Jezus. Dan volgt misschien ook de tijd dat de heilige Geest woning gaat maken in het hart van die mens. En dan wachten we opnieuw een lange tijd om het heiligende werk van Gods Geest niet in de weg te lopen. Ondertussen blijven we liefhebben, zwijgen we in liefde, of we zeggen bij vragen van hun kant, dat we het antwoord niet zo goed weten, dat ze vooral er mee naar God zelf moeten gaan. We wijzen op het geweten, op die heilige Opvoeder, die hen zal leiden. Misschien zie je iets waarvan je denkt: 'Ik weet niet of ik dezelfde keus zou maken.' Dat kan gebeuren in een huisgezin. Ook Gods huisgezin.  

Dan gaat er ook vast een moment komen, zeker als iemand deel uitmaakt van onze gemeenschap en geestelijk is gegroeid, dat er taken worden verdeeld, ieder naar de genadegave die hij of zij ontvangen heeft. Dan kan het zijn dat de ene kerk meer ruimte biedt dan een andere, dat mag. Het kan ook zijn dat er een moment komt, dat er spanning ontstaat door verschil van inzicht tussen gemeenteleiding en gemeenteleden.

Dat is een cruciaal moment in de tijd. Nu komt op volharding aan. Op echt Jezus' voetstappen blijven drukken, als gelovigen. Laten we ons dan vooral realiseren wat er geïnvesteerd is in en voor elkaar. Denk terug aan de liefde en vriendschap die jegens elkaar is bewezen, vergeet dat dan niet.

En misschien.., misschien is het dan ook wel tijd voor die 'anders denkende', om geduld op te brengen met het geweten van zijn broers en zussen. Het gaat bij homoseksualiteit niet om iemand persoonlijk. Het is niet tegen jou persoonlijk gericht als broers of zussen van je, vanuit hun geweten en omgang met God, tot andere opvattingen komen. Die dominee van den Ouden, daar is echt geen sprake van homohaat. Hij is niet kwaadwillend, maar hij handelt op deze manier overeenkomstig zijn geweten. Dat kun je op zijn minst respecteren van elkaar. Door het je niet te persoonlijk aan te trekken, kun je zelfs kracht vinden, om verschil van opvatting te overbruggen.  

Mag ik daar uit mijn eigen leven een voorbeeld van geven: Ik ben als vrouw volwassen geworden in een gemeente waar vrouwen en mannen op dezelfde manier de gemeente mochten dienen. Maar de laatste 35 jaar kom ik in gemeenten waar hier anders over werd gedacht. Ik heb moeten leren dat 'vrouwen mogen niet preken' niet betekende dat ze mij persoonlijk geen plek gunden, maar dat dit voortkwam vanuit een zaak van het geweten van mijn broeders. Dat heeft het voor mij een stuk dragelijk gemaakt. Ik weet wat ik aan mijn gelovige homoseksuelen vraag, als ik zeg: heb geen oordeel over de trage tred waarin dingen veranderen in een gemeente. O, ja, misschien veranderen ze zelfs helemaal niet. Dat kan ook nog, maar het is (zeker!!) niet vanwege jou persoonlijk. Het is vanwege het staan in het geloof tegenover een heilige God, en God is heilig. De ene mens denkt en voelt lichter over deze heiligheid, dan een ander mens. Neem dat elkaar niet kwalijk, zolang je ziet dat we wel onderweg zijn. 

Met mij hebben vele gelovige vrouwen zich niet klein laten maken door deze in onze ogen hopeloos ouderwetse kijk op mannelijk en vrouwelijk. We zijn aan de hand van onze Heer creatief gaan kijken naar wat wel mogelijk was. Die boodschap geef ik gelovige homoseksuelen graag mee: Laat je nooit weerhouden door een beperkende maatregel, om zelf voor 100% te gaan voor een kostbaar, waardevol, dienstbaar leven met de Here Jezus. Hebben de gemeenteleiders een verkeerd oordeel over je geveld? Overwin hen en het kwaad dan, door het goede te doen, en God zal met je zijn. Hij zal wonderlijk met je handelen, zodat je je verbazen zult over wat Hij met en door jou heen kan doen! Daar kan ik van harte van getuigen vanuit mijn eigen leven. 

Mag ik met deze veel te lange blog en overwegingen, dit met je delen. 

Ik geloof dat het mogelijk is, lieve mensen, om van elkaar te houden en toch van mening te verschillen.
Het is mogelijk van elkaar houden en toch heel anders in elkaar te steken als mens, als man of als vrouw.
Het is mogelijk dat liefde je soms doet zwijgen, en soms ook doet spreken. 

Heb respect voor het geweten, laat beoordeling daarvan over aan God. Ga nooit, maar dan ook nooit over het innerlijk geweten van een ander heen. Bespot het niet, minacht het ook niet, maar stimuleer elkaar erin dat de heilige Geest ons mag overtuigen van wat goed, aangenaam en volmaakt is voor God de Vader.

Volg jij Mij maar, zegt Jezus!    

Gerry 


Bekijk ook eens een bemoediging

Onbehouwen stenen
21-10-2016 visibility1077 share150
Meester, help! Wij vergaan!
03-12-2015 visibility1282 share0
Als God lijkt te zwijgen...
09-01-2015 visibility3184 share68
Naar huis!
27-06-2014 visibility1396 share3
foto Kaartenset Mix

€ 2,00

Kaartenset Mix
Kaartenset

Kaartenset Mix

Wij bidden voor elkaar

18 Jan 2019

Wij zoeken bidders die thuis mee willen bidden voor specifieke en persoonlijke noden van mensen die bij ons aankloppen.