De zeven de zeven (16)

Gerry Velema
folder_openSamenleving
visibility0 share0
16 Jun 2016

Terug uit Athene, nog lang niet klaar met alles dat in die tien dagen aan me voorbijtrok. Dat 10 dagen zoveel impact kunnen hebben op je... Diepe bewogenheid met de nood van duizenden gestrande mensen, grote zorg over de haperende hulpverlening, en nog meer hoofdbrekens over het mondiale onvermogen in deze vluchtelingenhausse.  

Ik stond op de stoep in Athene. Ik had net aangebeld bij appartementsgebouw, waar we als team samen zouden gaan eten. Terwijl ik wachtte op reactie vanaf de vijfde verdieping, herkende ik in het langzaam mij passerende gezinnetje, vader met een klein meisje aan de hand, ouder jongetje, moeder met een kleintje op de arm, duidelijk een vluchtelingsgezin. Ze waren op sjouw en ook op zoek... 
Ik groette hen bewust en duidelijk met het bekende: 'Salaam'. Dat verraste hen, ze beantwoorden mijn groet. Even was er oogcontact. Het trieste en vermoeide gezicht van de vrouw, toonde vaag iets van een glimlach. Ze schuifelden door, mijn deur ging nog steeds niet open. 

Ik belde nog een keer aan. Toen ik weer me omdraaide zag ik dat vader en moeder een eindje verderop discussieerden met elkaar. Uiteindelijk liep de moeder terug en sprak me aan. Ze wees naar het krakkemikkige oude vrachtautootje dat naast de stoep stond, vlak bij me. Of die van mij was? Ik moest lachen, nou nee, die was niet van mij. Ze ging er dichterbij staan en wees in de open laadbak. Toen zag ik de reden en ineens begreep ik zoveel meer: In de laadbak lagen twee oude kinderwagens of iets dat leek op een buggy, rijp voor de sloop! Maar zoiets had zij juist zo nodig!  Zou het weggegooid worden? Was het oud ijzer? Daar leek het veel op. 

Ik keek om me heen of ik iemand kon ontdekken van wie dit laadwagentje wel kon zijn, maar er was niemand te zien. Ik keek haar weer aan, en schrok toen van de dingen die ineens bij me op kwamen. Ik kon doen alsof het wel van mij was, ik kon zeggen: ja natuurlijk, toe maar, pak het maar gauw mee en gebruik het voor jullie kinderen. En toch... ik kon het niet. Ik zocht nog wanhopig in mijn zakken naar geld, maar ik had niets bij me. Ik had niets, alleen maar de wens te willen helpen. 

Ze draaide zich al weer om en liep verder. Haar man stond bij de kruising verderop te wachten op zijn vrouw. Ik keek hen na. Wat een machteloosheid in alle eerlijkheid. Ik ben er nog niet klaar mee. 

Gerry

Bekijk ook eens een bemoediging

Help! Ik stik er in.
09-09-2016 visibility1428 share96
Doornenkroon
14-03-2016 visibility222 share4
Een tandem van geloof
11-10-2013 visibility2242 share114
De kaartbediening
15-12-2012 visibility90 share0
foto Verbonden

€ 9,99

Verbonden
Gerry Velema

Verbonden is het vierde boekje in de serie 'Een bemoediging voor jou!' Het boekje staat vol persoonlijke en eerlijke levenslessen over liefde, vriendschap en relaties. Een boekje, als hartsrelaties je aan het hart gaan!

Help jij mee bemoedigen?

14 Nov 2019

Help jij mee bemoedigen? We zoeken bidders, donateurs, maar ook mensen die eenmalig ons werk zegenen met een gift.